play

Verslag bijeenkomst – Hogeschool Utrecht, Amersfoort

Opleiding Management in de Zorg

In drie kringen zitten jongeren om een Digibord. Het is nog vroeg, maar de 19 tot 25-jarigen zijn goed wakker. Ze vertellen makkelijk en geëngageerd over hun redenen om voor een opleiding in de zorg te kiezen. Er zijn er die al werkzaam zijn in de zorg en een verschil willen maken, anderen hebben uit meer praktische overwegingen deze richting gekozen.


Na een introductie over cultuurspecifieke zorg stellen de studenten de vraag: wat is het verschil tussen een huis speciaal voor migrantenouderen en een regulier verpleeghuis? 
Er wordt gesproken over de verschillen die zij zich daarbij voor kunnen stellen. Uiteindelijk moet zorg voor iedereen zijn, en hoeft er geen verschil te zijn, besluiten ze. 


Zorg uit handen geven

De clip maakt veel los bij de studenten, de beelden zijn herkenbaar. Sommigen zijn geëmotioneerd. Er wordt gesproken over ervaringen met zorg voor familieleden. Hoe die zorg dankbaar is, maar ook een opoffering kan zijn. Welke keuzevrijheid heb je als een vader of moeder ziek wordt? Kun je de zorg dan overdragen of wordt er van je verwacht voor hen te zorgen? Studenten uit de groep hebben ervaring met mantelzorg, zij zorgen zelf of kennen iemand die voor een familielid zorgt. Hoewel voor iemand zorgen die dicht bij je staat mooi is, moet de optie er ook zijn om deze los te laten en uit handen te geven aan zorgverleners, vult een andere student aan. 

Taal en schaamte 

Na het zien van de clip Taal en Eetcultuur delen de studenten hun ervaringen met familieleden en/of niet-Nederlandstalige cliënten. Als kenmerken van migrantenouderen herkennen ze het slecht spreken van de Nederlandse taal en de schaamte daarover die ze handelingsverlegen maakt. Hierdoor gaan ze minder snel naar de dokter en belemmert hun laaggeletterdheid ze tot toegang tot de zorg. Eén van de studenten neemt zijn eigen situatie als voorbeeld en vertelt over zijn vader die zich onzeker voelt over de Nederlandse taal, en hem daarom vraagt naar de dokter te bellen. Dat kan met het ophalen van medicijnen weleens lastig zijn. Eén van de studenten oppert om ook op latere leeftijd en in dagbestedingen en verpleeghuizen taalcursussen aan te blijven bieden om oudere migranten te ondersteunen in het uitspreken van hun behoeften. 

Familie en zorg
Het zien van migrantenouderen in de clip, maakt gesprekken los over familie en zorg. De studenten denken verschillend over de zorg voor hun ouders. Na het zien van de clip wordt er gesproken over de motivatie van een van de hoofdpersonages om niet langer zelf voor haar vader te zorgen. Studenten geven aan te begrijpen dat zij niet anders kon; haar vader had zorg nodig die zij hem zelf niet kon bieden. De aandacht die het verpleeghuis heeft voor het geloof en de mensgerichte zorg, zien ze terug in de manier waarop de bewoners zich thuis lijken te voelen in de clip. De verzorgers delen eenzelfde culturele achtergrond en spreken de taal van de bewoners. De diversiteit van ouderen en personeel werkt goed, maar lijkt de studenten soms ook ingewikkeld. Hoe zorg je dat al deze mensen met verschillende talen elkaar ook kunnen begrijpen? 
Een studente geeft aan dat ze op haar werk praktisch om gaan met verschillen. Als een bewoner bijvoorbeeld geen varkensvlees mag, maken ze dat mogelijk, net als dat ze rekening houden met iemand die vanuit gezondheidsoverwegingen op natriumdieet is.

Een ander merkt op dat het belangrijk is om alle culturen in een verpleeghuis terug te kunnen vinden, ook omdat verschillen mensen kunnen verrijken. Wel kan het een uitdaging zijn om de zorg passend te maken, omdat ieder mens andere behoeften heeft. De studenten zien uitdagingen in het werkveld door het groeiende tekort aan personeel en de steeds groter wordende groep ouderen. 

Kleurrijk Oud